IES A SANGRIÑA (A Guarda, Pontevedra)

O telescopio espacial Hubble mostranos o universo coñecido, unha viaxe entre galaxias e estrelas …..

Unha investigación da NASA suxire que a última gran chuvia de rocas sobre a Terra  prolongóuse durante  máis tempo do que se creía. Algúns dos impactos rivalizan con os que provocaron os maiores cráteres da Lúa.

Durante a formación do Sistema Solar, hai uns 3.800 millóns de anos, a Terra sufriu o último gran bombardeo de asteroides, chuvia masiva de rocas espaciales provocada pola migración dos planetas xigantes das órbitas nas que se orixinaron a onde os encontramos hoxe en día. Ata agora, se creía que este violento episodio durou uns 200 millóns de anos, en realidade, al menos durante 2.000 millones de años más.

Os científicos encontraron que aproximadamente 70 asteroides do tamaño ou máis grandes que a roca que acabou cos dinosaurios -o cráter que deixou en Chicxulub (México) hai 65 millóns de anos mide 180 kilómetros de diámetro- impactaron contra a Terra nun lapso de tempo que durou entre os 3.800 e 1.800 millons de anos. O enorme cráter Vredefort en Sudáfrica de 180 kilómetros de diámetro, que ten 2.000 millóns de anos,  e o cráter Sudbury (Canadá) de casi 250 kilómetros e 1.850 millóns de anos, podrían ser, literalmente, o último «suspiro» do bombardeo tardío na Terra.

http://www.abc.es/20120425/ciencia/abci-bombardeo-millones-anos-201204251723.html

A comunidade de científicos deixa de considerar a Vesta como un asteroide e transfórmao nun protoplaneta. Ata agora a comunidade científica non estaba segura de se Vesta é un asteroide ou un protoplaneta. Os últimos datos facilitados pola sonda Dawn, que a NASA lanzou en 2007, inclínanse polo segundo. As conclusións da investigación publicada en Science describen a forma, a morfoloxía e outros rasgos deste embrión planetario.

Según a súa análise, o tamaño e o núcleo do ferro do corpo celeste explicarían como logrou sobrevivir nas duras condicións do espazo. A hipótese do estudo, establece que Vesta enriqueceuse  durante o primeiro episodio da formación do sistema solar. Máis adiante  diferenciouse e consiguiu o núcleo de ferro que hoxe en día presenta.

A investigación liderada por Maria Cristina de Sanctis, do Instituto Nacional de Astrofísica (Italia), demostra que Vesta é unha das fontes do grupo de meteoritos coñecidos como HED.
Os científicos chegaron a esta conclusión despois de observar o hemisferio sur do protoplaneta, onde está a depresión de Rheasilvia. A profundidade de esta cunca sería consecuencia da produción dos meteoritos HED (howardita, eucrita e diogenita) do sistema solar.

http://www.elmundo.es/elmundo/2012/05/11/ciencia/1336756474.html

http://www.lavozdegalicia.es/noticia/sociedad/2012/05/11/asteroide-vestas-sube-nivel-embrion-planetario/0003_201205G11P27991.htm

Un equipo de astrónomos da Universidade de Helsinki, o Observatorio de París e a Universidade de Hawái simularon o paso de 10 millóns de asteroides xunto á Terra e chegaron á conclusión de que, grazas á gravidade, debeu atrapar algún pequeno obxecto celeste e que, nalgún momento, ademais da Lúa, houbo polo menos unha «minilúa» dun metro de diámetro xirando en torno ao noso planeta. Segundo a simulación, os asteroides que a Terra puido capturar non xiraban en círculos, senón seguindo unha complexa traxectoria definida simultáneamente pola gravidade da Terra, a de Lúa e a do Sol. A «minilúa» típica podería ter xirado arredor do planeta azul durante 9 meses, aínda que algunhas poderían ter acompañado a Terra durante décadas.

A simulación puido ser realizada grazas ao uso do superordenador francés Jade. «Nun ordenador persoal normal tardariamos seis anos en facer o mesmo», explicou Jeremie Vaubaillon, coautor do traballo que publica a revista científica Icarus.

«As minilúas son cientificamente moi interesantes», engade o seu compañeiro Robert Jedicke, que considera que unha minilúa podería regresar algún día á Terra achegando aos astrónomos «un modo sinxelo de examinar unha mostra de material que non cambiou moito dende os comezos do sistema solar hai 4.600 millóns de anos».

http://www.sfnoticias.com.ar/index.php?option=com_content&view=article&id=12759:minilunas-alrededor-de-la-tierra&catid=63:ciencia&Itemid=28

Trátase de Pan, unha das moitas luas que orbitan ao redor de Saturno, unha que había permanecido ata agora oculta dentro de seus aneles e que non había podido ser fotografiada con detalle a pesar de ser descubierta en 1990. Súa forma, que recorda á de un ovni, causou unha gran sorpresa entre os investigadores.

Xunto con Atlas, outra lúa de extrañas formas, crese que Pan naceu da acumulación de grandes cantidades de partículas xeadas dos propios aneles nos que se atopan.

A primeira vista, podría parecer que súa forma  débese a unha rotación rápida, pero os astrónomos descubriron que cada satélites tarda cerca de 14 horas en completar unha única rotación, unha velocidade absolutamente insuficiente para explicar unha forma tan caprichosa.

http://www.abc.es/20120420/ciencia/abci-luna-forma-ovni-201204201959.html

A chuvia de estrelas máis importante da primavera, as chamadas Eta-Acuáridas, procedente do cometa Halley. O momento máximo desta chuvia, que comeza en abril, prodúcese en torno ao 5 ou o 6 de maio entre as 5 e as 6 da mañá, unha hora antes de que comece a saír o sol, e permite ver a caída dunha destas partículas cada minuto, unhas 60 por hora. Trátase dun acontecemento observable principalmente dende o hemisferio sur do planeta e que só se produce dúas veces ao ano: en maio e en outubro.Para poder observalas, o mellor é buscar un sitio escuro, lonxe da luz das cidades, un sitio cómodo e dende aí mirar ao ceo, cara ao leste, porque aínda que non é un fenómeno espectacular, pode chegar a ser moi bonita se se ve con atención, como aseguran algúns astrónomos do Observatorio Astronómico Nacional. O fenómeno coincidirá cunha lúa chea ou superlúa, e que pode dificultar algo a visión das Acuáridas. Como a órbita da lúa non é redonda, nalgunhas ocasións está máis preto da Terra que noutras e neses momentos, cando o perixeo da órbita lunar coincide coa lúa chea, créase un efecto que parece aumentar o tamaño da lúa, algo imperceptible a simple vista para o ollo humano.

PARTÍCULAS EN IGNICIÓN

A Terra atravesa zonas polas que antes pasaron obxectos celestes como papaventos na súa órbita arredor do Sol, e a atmosfera terrestre atrae as partículas desprendidas das colas destes obxectos. No caso das Eta-Acuáridas, a Terra atravesa unha zona pola que antes pasou o cometa Halley, que na súa órbita arredor do Sol (que se completa cada 75 anos) perde pequenas partículas metálicas que entran en ignición ao traspasar a atmosfera terrestre.

Por iso, aínda que agora mesmo o cometa Halley se encontre nas profundidades do sistema solar exterior (non volverá á Terra ata o 2061), é posible ver os restos da cola deste astro. A NASA explica este fenómeno no seguinte video:

http://www.lavanguardia.com/vida/20120504/54289183850/cometa-halley-deja-lluvia-estrellas.html

A sonda espacial Kepler confirmou a existencia de exoplanetas. Todos orbitan demasiado cerca das súas estrelas, polo que se estima que non albergarían vida debido a temperaturas superiores aos 500 graos.

Os exoplanetas cuxo hallazgo confirmado pola NASA están dispersos en 11 sistemas planetarios. Súas temperaturas serían superiores aos 464 graos Celsius de Venus.

Os científicos da NASA mostráronse satisfeitos co descubrimiento, que casi dobla o número de exoplanetas confirmados que Kepler encontrou dende 2009.

«Antes da misión Kepler, sabíamos da existencia duns 500 exoplanetas a través de todo o ceo», explicou Doug Hudgins, científico do programa Kepler da NASA. «Agora, en só dous anos mirando un trozo de ceo non maior que un puño, Kepler descubriu máis de 60 planetas e máis de 2.300 candidatos a planeta. «Esto dice que nosa galaxia está definitivamente cargada de planetas de todos os tamaños e órbitas».

http://america.infobae.com/notas/42937-Hallan-26-planetas-fuera-del-sistema-solar

Un equipo de astrónomos ensaiou unha técnica para determinar indicios de vida en outros planetas. O método consiste en analizar a luz terrestre reflexada na Lua.

A clave, estudar a Terra como se se tratara dun planeta fóra do sistema solar e observala non de forma directa, senon a través do reflexo que proxecta sobre seu satélite, a Lua.

Michael Sterzik,  explicou: «O sol brilla sobre a Terra e esta luz  refléxase a súa vez sobre a superficie lunar; o satélite actúa como un gran espello que devolve a luz terrestre hacia nos».

O grupo analizou a luz que reflexaba a Terra sobre a Lua como se fose a primeira vez que veían noso planeta e esa luz indicou que a atmosfera terrestre é parcialmente nubosa, que parte da superficie está cuberta por océanos  outro e  »dato especialmente crucial»: que hai vexetación.

Este novo método «non dará datos sobre hombreciños verdes ou vida intelixente, pero súa aplicación nas novas xeneracións de telescopios máis potentes podría facilmente brindar a noticia de que hai vida máis alá do noso planeta«.

http://america.infobae.com/notas/45374-Un-nuevo-estudio-de-la-Tierra-servira-para-buscar-vida-extraterrestre

• Científicos suxiren que os chamados mundos solitarios, que vagan errantes polo espazo interestelar, poden rematar «capturados» por unha estrela (canto máis masiva, máis posibilidades)

Os científicos descubriron recentemente un novo tipo de planetas que parecen flotar en solitario no espazo: mundos errantes que vagan polo espazo interestelar, afastados de calquera estrela.

Unha nova investigación do  Centro Harvard-Smithsoniano de Astrofísica suxire que estes mundos nómades poden encontrar un novo fogar cun sol diferente. Este achado podería explicar a existencia dalgúns planetas que orbitan sorprendentemente lonxe das súas estrelas.

Para chegar a esta conclusión, os investigadores descubriron que se o número de planetas errantes iguala o número de estrelas, do 3 ao 6% das estrelas rematarían por atraer un destes mundos ao seu sistema.

Recreación dun planeta solitario capturado por un sistema solar

Os planetas errantes son unha consecuencia natural da formación de estrelas. Os sistemas de estrelas acabados de nacer poden conter múltiples planetas. Se dous planetas interactúan, un pode ser expulsado e converterse nun viaxeiro interestelar, pero se máis tarde se encontra cunha estrela diferente movéndose na mesma dirección e á mesma velocidade, pode quedar «enganchado» no paseo. A pesar de todos estes achados os astrónomos aínda non detectaron casos claros dos planetas capturados porque afirman que poden ser facilmente confundidos.

A mellor evidencia atopada ata a data provén do Observatorio Europeo Austral, que anunciou en 2006 o descubrimento de dous planetas (cun peso de 14 e 7 veces Júpiter) que orbitan entre si, sen unha estrela.

(*)Fonte de información:

http://www.abc.es/20120418/ciencia/abci-nuevo-planeta-sistema-solar-201204181049.html

Sistema planetario HD10180.

HD10180 é unha estrella similar ao Sol (en tamaño, masa e luminosidade) que se atopa a una distancia de 127 años-luz na constelación de Hydrus (a ‘pequena Hidra’, observable no Hemisferio Sur).

Co HD10180 a investigación en exoplanetas  alcanzou un novo hito. Hai uns quince anos apenas coñecíamos algún exoplaneta, hoxe coñecemos máis de 600. Detectanse sistemas planetarios que son progresivamente máis poblados e complexos. Cada un destes descubrimientos ven a confirmar que nin a Terra nin o Sol nin o Sistema Solar teñen características que poidan considerarse únicas.

Fonte:http://www.elmundo.es/elmundo/2012/04/17/ciencia/1334665129.html